Vipassana - droga środka
W filmie Mały Budda - 1993 usłyszałem, że Budda poszcząc razem z ascetami zauważył łucznika. Wtedy zrozumiał, że skrajna praktyka - w tym przypadku poszczenie, aż do wycieńczenia nie jest skuteczne.
Tak jak łucznik napinający cięciwę - nie za słabo bo strzałą nie poleci, nie za mocno, żeby nie zerwać cięciwy - tak praktyka medytacji powinna być zrównoważona.
Medytujący powinien podjąć wysiłek i zacząć obserwować swoje wnętrze.
Ale zaangażowanie nie powinno być za duże, inaczej powstaną napięcia spowodowane pragnieniami, które są motywacją medytacji.
Np pragnienie wyzwolenia, oświecenia, oczyszczenia umysłu z uwarunkowań...
Ja dostałem w darze temperament skrajnie działającej osoby. Często jak coś mi się spodoba to się w tym zatracam. Jak coś mi nie przypadnie do gusty to wyraźnie to odrzucam nie dając szansy bliższego poznania.
W przypadku mojej praktyki Vipassany jest podobnie, na każdym kursie jest podobnie. Zaczynam z silną determinacją, zaangażowaniem. Praktyka idzie dobrze, ale jest trudna, nie wyczerpująca, ale wieczorem z wielką chęcią idę spać. Z dnia na dzień wchodzę w coraz głębsze stany medytacyjne, pojawiają się wizję rychłego wyzwolenia albo przynajmniej oczyszczenia z wielu głębokich uwarunkowań.
Powstają oczekiwania, oszukuję się, że ich nie dostrzegam i praktykuję dalej. W końcu napięcie dorasta do takiego poziomu, że progres medytacji wyraźnie hamuje, ja się męczę, stan emocjonalny spada, zaczynam odczuwać rozczarowanie, strach przed porażką.
Wtedy następuje refleksja. Chwila prawdy przed samym sobą.
Tak, mam oczekiwania, tak, praktykuję niewłaściwie.
Zmiana nastawienia, celem nie jest już oczyszczanie, ale czysta obserwacja doznań w ciele, bez identyfikacji i interpretacji intelektualnych. Bezstronna obserwacja, rozwój zrównoważonego umysłu i budzenie świadomości ciała.
Wracam na środek ścieżki, praktyka wznawia utracone temp, medytacje są lekkie i przyjemne, wraca radość z bycia, ze zrozumienia, z akceptacji. Stan spełnienia.
W codziennym życiu mam podobnie.
Idę środkiem, potem:
Teraz jestem w trakcie integrowania praktyki Vipassana do zwykłego, codziennego życia, trochę pisałem o tym: Zintegrowanie medytacji Vipassana z pracą przy komputerze ale to wciąż jeszcze nie to czego szukam.
Cały czas odczuwam pragnienie medytacji, chcę czynić progres na ścieżce uwalniania się od uwarunkowań.
Mam niechęć do wykonywania czynności, które nie są zbieżne z praktyką medytacyjną. Nawet zdaję sobie sprawę, że to jest gra umysłu.
Czuję niechęć do pracy, bo bo chcę w tym czasie medytować, żeby rozwijać zrównoważony umysł który jest wolny od pragnień i niechęci.
Teraz gdy to napisałem, to jeszcze wyraźniej widzę jaką pułapkę sobie zmajstrowałem :)
W najbliższym czasie będę pracować nad uporaniem się z tym. Tak, żebym mógł wykonywać zwykłe codzienne czynności, często obowiązki bez uczucia, że coś tracę, że tkwię w miejscu, które mnie nie interesuje i tylko dzieli od docelowego momentu.
Tak jak łucznik napinający cięciwę - nie za słabo bo strzałą nie poleci, nie za mocno, żeby nie zerwać cięciwy - tak praktyka medytacji powinna być zrównoważona.
Medytujący powinien podjąć wysiłek i zacząć obserwować swoje wnętrze.
Ale zaangażowanie nie powinno być za duże, inaczej powstaną napięcia spowodowane pragnieniami, które są motywacją medytacji.
Np pragnienie wyzwolenia, oświecenia, oczyszczenia umysłu z uwarunkowań...
Ja dostałem w darze temperament skrajnie działającej osoby. Często jak coś mi się spodoba to się w tym zatracam. Jak coś mi nie przypadnie do gusty to wyraźnie to odrzucam nie dając szansy bliższego poznania.
W przypadku mojej praktyki Vipassany jest podobnie, na każdym kursie jest podobnie. Zaczynam z silną determinacją, zaangażowaniem. Praktyka idzie dobrze, ale jest trudna, nie wyczerpująca, ale wieczorem z wielką chęcią idę spać. Z dnia na dzień wchodzę w coraz głębsze stany medytacyjne, pojawiają się wizję rychłego wyzwolenia albo przynajmniej oczyszczenia z wielu głębokich uwarunkowań.
Powstają oczekiwania, oszukuję się, że ich nie dostrzegam i praktykuję dalej. W końcu napięcie dorasta do takiego poziomu, że progres medytacji wyraźnie hamuje, ja się męczę, stan emocjonalny spada, zaczynam odczuwać rozczarowanie, strach przed porażką.
Wtedy następuje refleksja. Chwila prawdy przed samym sobą.
Tak, mam oczekiwania, tak, praktykuję niewłaściwie.
Zmiana nastawienia, celem nie jest już oczyszczanie, ale czysta obserwacja doznań w ciele, bez identyfikacji i interpretacji intelektualnych. Bezstronna obserwacja, rozwój zrównoważonego umysłu i budzenie świadomości ciała.
Wracam na środek ścieżki, praktyka wznawia utracone temp, medytacje są lekkie i przyjemne, wraca radość z bycia, ze zrozumienia, z akceptacji. Stan spełnienia.
W codziennym życiu mam podobnie.
Idę środkiem, potem:
- albo za mocno się staram żeby zwielokrotnić efekty - pragnienie
- albo popada w stagnację znudzony drogą - niechęć
Teraz jestem w trakcie integrowania praktyki Vipassana do zwykłego, codziennego życia, trochę pisałem o tym: Zintegrowanie medytacji Vipassana z pracą przy komputerze ale to wciąż jeszcze nie to czego szukam.
Cały czas odczuwam pragnienie medytacji, chcę czynić progres na ścieżce uwalniania się od uwarunkowań.
Mam niechęć do wykonywania czynności, które nie są zbieżne z praktyką medytacyjną. Nawet zdaję sobie sprawę, że to jest gra umysłu.
Czuję niechęć do pracy, bo bo chcę w tym czasie medytować, żeby rozwijać zrównoważony umysł który jest wolny od pragnień i niechęci.
Teraz gdy to napisałem, to jeszcze wyraźniej widzę jaką pułapkę sobie zmajstrowałem :)
W najbliższym czasie będę pracować nad uporaniem się z tym. Tak, żebym mógł wykonywać zwykłe codzienne czynności, często obowiązki bez uczucia, że coś tracę, że tkwię w miejscu, które mnie nie interesuje i tylko dzieli od docelowego momentu.
Od lat praktykuję medytację Vipassana. To dla mnie droga powrotu do siebie, do ciała, do uważności. Przeszedłem przez wiele odosobnień w tradycji Goenki i przez długi czas było dla mnie jasne: obserwuj ciało, obserwuj doznania, nie angażuj się w myśli. Ale ostatnio pojawiła się we mnie potrzeba... pogłębienia. Zrozumienia. Dialogu. W tym wpisie chcę przyjrzeć się czterem podejściom, które ukazują różne sposoby rozumienia umysłu: Vipassana wg S.N. Goenki Vipassana wg Ashin Tejaniyi (Theravada) &...
Rozpoczynam miesięczny proces transformacji, łącząc medytację, psychodeliki, autorefleksję oraz rozwój zawodowy. Wiele razy w życiu doświadczyłem, jak psychodeliki, a zwłaszcza Salvia Divinorum, pomagają przerwać automatyczne schematy myślenia i otwierają przestrzeń na głębszą samoświadomość. Intencja Ten miesiąc poświęcam na: Wzmocnienie poczucia własnej wartości w kontekście zmiany pracy. Przetworzenie i zintegrowanie przeszłych doświadczeń, w tym dziecięcych traum. Pogłębienie praktyki medyt...
Oto przykładowy tekst medytacji wdzięczności, który można wykorzystać podczas praktykowania medytacji na wdzięczność: Znajdź wygodną pozycję i zamknij oczy. Skoncentruj się na swoim oddechu i zacznij oddychać powoli i głęboko. Teraz, gdy jesteś skoncentrowany na swoim oddechu, zacznij skupiać swoją uwagę na pozytywnych aspektach swojego życia. Przypomnij sobie osoby, zdarzenia i rzeczy, za które jesteś wdzięczny. Może to być coś drobnego, jak piękny wschód słońca, ulubiona piosenka, lub coś więk...
Medytacja jest jednym z wielu sposobów radzenia sobie z lękiem. Praktyka medytacji może pomóc zmniejszyć poziom stresu, zwiększyć poczucie spokoju i obniżyć napięcie emocjonalne, co może pomóc w radzeniu sobie z lękiem. Oto kilka wskazówek dotyczących medytacji na lęk: Wybierz odpowiednie miejsce - Znajdź miejsce, w którym możesz się skupić i nie będziesz rozpraszany. Może to być ciche pomieszczenie w domu lub na zewnątrz w spokojnym miejscu. Wybierz wygodną pozycję - Wybierz pozycję, która je...
Jestem bardzo wdzięczny za nową pracę programisty na pół etatu. To cel do którego zmierzałem od kilku lat, w końcu został osiągnięty 🚀 Dziękuję, za to, że mam łatwą możliwość aby pracować w biurze i mieć bezpośredni kontakt z innymi ludźmi. Za ich pomoc w rozwiązywaniu programistycznych wyzwań i możliwość szybkiego rozwijania. Za biuro blisko domu i okazję aby jeździć do pracy rowerem... i to przez las 🚲 🌲 Dziękuję, za dużo ilość wolnego czasu, który mogę wykorzystywać na to co jest dla mnie naj...
Medytacja Miłującej Dobroci - Metta Bhavana lub Medytacja Życzliwości to wspaniała technika medytacyjna, którą można z łatwością praktykować w domowym zaciszu. Polega ona na celowym wywoływaniu pozytywnych emocji i odczuć i wypełnianiu umysłu pozytywnymi intencjami i życzeniami. Jest dokonała żeby rozwijać w sobie bezwarunkową miłość, życzliwość i akceptację do innych istot, ale również może też uzdrawiać relację do samego siebie. Z tym typem medytacji zetknąłem się prawie 6 lat temu, ale nie...